Çevrimdışı
"Kuran’ın Babası Öldü" Hezeyanı
Din, akıl ve vahiy ekseninden koparılıp bir "kişi kültü" etrafında şekillendiğinde, ortaya çıkan manzara ne yazık ki manevi bir yıkım olur. Bunun en somut ve trajik örneklerinden biri, Fetullah Gülen’in bir vaazında kullandığı "Kur'an'ın babası öldü" ifadesidir. Bu ifade, sadece akla ve mantığa değil, bizzat Kur’an’ın ruhuna ve İslam’ın tevhid inancına karşı yapılmış bir bühtandır.
Söz konusu yapının lideri, bu ifadeyi güya "Ebu Cehil'in (Cehlin Babası) ölümüyle Kur’an’ın karşısındaki engellerin kalktığı" gibi zorlama bir tevil ile açıklamaya çalışsa da; kullanılan dilin kendisi sorunludur. Kur’an-ı Kerim, Allah’ın kelamıdır. Allah için "babalık" veya "evlat" isnat etmek (Haşa), İhlas Suresi ile temelinden reddedilmiş bir sapkınlıktır. Bir beşerin, ilahi kelamı "babası olan" bir nesneye indirgemesi, aslında zihin dünyasındaki çarpıklığın dışavurumudur.
Bu tür ifadeler genellikle "yakaza" (uyanıkken görülen rüya), "ilham" veya "manevi işaret" kılıfıyla servis edilir. İşte tam burada, daha önce bahsettiğimiz "Rivayet Bataklığı" devreye girer. Eğer bir cemaat veya grubun lideri, Kur’an ayetlerinin önüne kendi "rüyalarını" veya "özel keşiflerini" koymaya başlarsa, orada din biter ve bir kült (din görünümlü örgüt) başlar. "Kur'an'ın babası öldü" demek, Kur’an’ı sahipsiz, hamiye muhtaç veya birilerinin tekelinde bir metin gibi gösterme çabasıdır.
Bu tür söylemlerin asıl amacı, bağlıların zihninde "Kur’an’ın gerçek sahibi ve tercümanı benim" algısını oluşturmaktır. Kur’an’ı bir yetim gibi tasvir edip, ona "vasi" tayin edilme iddiası, dini tekel altına almanın en sinsi yoludur. Oysa Kur’an’ın sahibi Allah’tır ve O, kitabını koruyacağını bizzat taahhüt etmiştir. Hiçbir fani, hiçbir sözde "hocaefendi" veya "şeyh", Kur’an üzerinde mülkiyet iddia edemez.
Hz. Peygamber, Kur’an’ı tanımlarken asla bu tarz laubali veya batınî (gizemli) ifadeler kullanmamıştır. Sahih hadislerde Kur’an şöyledir:
• "Kur’an, Allah’ın semadan yeryüzüne uzatılmış sarsılmaz ipidir (Hablullah)." (Müslim)
• "Sözlerin en doğrusu Allah’ın kitabıdır." (Buhari)
Peygamberimiz, Kur’an’ı bir "canlı" gibi değil, bir "hidayet rehberi" ve "Allah’ın kelamı" olarak tarif etmiştir. Bir şeyin "babası öldü" demek, o şeyin artık sahipsiz kaldığı veya korumasız olduğu imasını taşır ki; bu, İslam terminolojisinde kabul edilemez.
Kur’an’a "baba" tayin etmek veya onun "öldüğünü" iddia etmek, İhlas suresini okuyan her Müslüman için reddedilmesi gereken bir şirktir. "Kur'an'ın sahibi, hamisi ve koruyucusu yalnızca Allah'tır. Onu yetim veya babasız gibi tasvir etmek, Kur'an'ın izzetine hakarettir ve kişiyi dinden çıkarabilecek kadar ağır bir sapmadır."
Din, akıl ve vahiy ekseninden koparılıp bir "kişi kültü" etrafında şekillendiğinde, ortaya çıkan manzara ne yazık ki manevi bir yıkım olur. Bunun en somut ve trajik örneklerinden biri, Fetullah Gülen’in bir vaazında kullandığı "Kur'an'ın babası öldü" ifadesidir. Bu ifade, sadece akla ve mantığa değil, bizzat Kur’an’ın ruhuna ve İslam’ın tevhid inancına karşı yapılmış bir bühtandır.
Söz konusu yapının lideri, bu ifadeyi güya "Ebu Cehil'in (Cehlin Babası) ölümüyle Kur’an’ın karşısındaki engellerin kalktığı" gibi zorlama bir tevil ile açıklamaya çalışsa da; kullanılan dilin kendisi sorunludur. Kur’an-ı Kerim, Allah’ın kelamıdır. Allah için "babalık" veya "evlat" isnat etmek (Haşa), İhlas Suresi ile temelinden reddedilmiş bir sapkınlıktır. Bir beşerin, ilahi kelamı "babası olan" bir nesneye indirgemesi, aslında zihin dünyasındaki çarpıklığın dışavurumudur.
Bu tür ifadeler genellikle "yakaza" (uyanıkken görülen rüya), "ilham" veya "manevi işaret" kılıfıyla servis edilir. İşte tam burada, daha önce bahsettiğimiz "Rivayet Bataklığı" devreye girer. Eğer bir cemaat veya grubun lideri, Kur’an ayetlerinin önüne kendi "rüyalarını" veya "özel keşiflerini" koymaya başlarsa, orada din biter ve bir kült (din görünümlü örgüt) başlar. "Kur'an'ın babası öldü" demek, Kur’an’ı sahipsiz, hamiye muhtaç veya birilerinin tekelinde bir metin gibi gösterme çabasıdır.
Bu tür söylemlerin asıl amacı, bağlıların zihninde "Kur’an’ın gerçek sahibi ve tercümanı benim" algısını oluşturmaktır. Kur’an’ı bir yetim gibi tasvir edip, ona "vasi" tayin edilme iddiası, dini tekel altına almanın en sinsi yoludur. Oysa Kur’an’ın sahibi Allah’tır ve O, kitabını koruyacağını bizzat taahhüt etmiştir. Hiçbir fani, hiçbir sözde "hocaefendi" veya "şeyh", Kur’an üzerinde mülkiyet iddia edemez.
Hz. Peygamber, Kur’an’ı tanımlarken asla bu tarz laubali veya batınî (gizemli) ifadeler kullanmamıştır. Sahih hadislerde Kur’an şöyledir:
• "Kur’an, Allah’ın semadan yeryüzüne uzatılmış sarsılmaz ipidir (Hablullah)." (Müslim)
• "Sözlerin en doğrusu Allah’ın kitabıdır." (Buhari)
Peygamberimiz, Kur’an’ı bir "canlı" gibi değil, bir "hidayet rehberi" ve "Allah’ın kelamı" olarak tarif etmiştir. Bir şeyin "babası öldü" demek, o şeyin artık sahipsiz kaldığı veya korumasız olduğu imasını taşır ki; bu, İslam terminolojisinde kabul edilemez.
Kur’an’a "baba" tayin etmek veya onun "öldüğünü" iddia etmek, İhlas suresini okuyan her Müslüman için reddedilmesi gereken bir şirktir. "Kur'an'ın sahibi, hamisi ve koruyucusu yalnızca Allah'tır. Onu yetim veya babasız gibi tasvir etmek, Kur'an'ın izzetine hakarettir ve kişiyi dinden çıkarabilecek kadar ağır bir sapmadır."
