Y
Çevrimiçi
Selamunaleyküm. Benim sevdiğim biri vardı çok dua ettim çok yalvardım Allah’a evlilik nasip oldu evlendik. 1 yıl sonra beni istemediğini söyledi sudan sebepler sundu kendiside ailesi de ayrıldık. Zaten anlaşabileceğin biri de değilmiş. Çok acılar çektim isyana düştüm. Onun için Türkiye’nin bir ucuna gittim sonra tekrar eski çalıştığım yere döndüm. Düzenim hayatım alt üst oldu. Şu an çalışıyorum işim var elhamdulillah. Ama çok yalnızım. Allahım bir arkadaşım olsun bari diyorum ama yok arada bir çay kahve içeceğim konuşup dertleşebileceğim kimse yok. Karşı cinse zaten güvenim kalmadı . Öyle biri de çıkmıyor karşıma zaten. Sürekli bir imtihandayım sanki. Hiç mutlu olamıyorum. Bana verilen güzel hiçbir şey yok hayatımda umutla bakabilmemi sağlayacak hiçbir güzel gelişme yok. Uzun zamandır yok. İster istemez insanlarla kendimi kıyaslıyorum. Benimle birlikte evlenen arkadaşlarım bebek sahibi oldu mutlular Allah daha iyi etsin. Bir de kendime bakıyorum. Başarısız istenmeyen bir insan oldum çevremdekilerin gözünde. Artık dua da edemiyorum yanlış bir şey isterim kabul olur yine aynı acıları yaşarım diye korkuyorum. Ben acaba hayata yanlış yerden mi bakıyorum neden benim imtihanlarım bitmiyor . Belki farklı bir bakış açısı olur diye konu açmak istedim . Teşekkür ederim.
Hüsnü zan beslemeliyiz evet bunu yapamıyorum ben. O kadar canım yandı ki istemsiz bir kırgınlık kırgınlık oluştu bende Allah’a karşı. Ben kimim de böyle şeyler besliyorum evet ama elimde değil. Bana güzel şeyler vermek zorunda da değil tabiki imtihan dünyası ama bir insan olarak bende güzel şeyler yaşamak istiyorum olmayınca isyana düşüyorum. Umarım geçer bu günler..