Çözüldü Şii Fitnesi: Ömer (r.anh), Fatma (r.anha)'yı Öldürdü mü?

Yasin Bala Al Hanafi;200111' Alıntı:

Selamun Aleykum sevgili Kardeslerim. Rafizilerin Fitnasina göre, güya Hz Ömer, Fatma anamizi radiallahu 'anhayi vurarak öldürmüs. Ve bu sirada Fatma anamiz cocugunu kaybetmis. Bunu ispatlamak icin, Rafiziler böyle Kaynaklari (Ehli Sünnteden olarak) piyasaya cikariyorlar:

Ibn Abi Sayba (Imam Buharinin Öretmeni) al Musanaf Eserinde söyle bir Rivaye ediyor:

,,Ömer b. Hattab Fatmanin Evine gelip bu Sözleri söyedi: Ey Allahinrasulunun Kizi, yemin ederim ki, hic kimseyi senin Babandan daha fazla seymeyiz. Ama yemin ederim ki, bu beni, senin Evini yakmak icin engelemez."

Ibn Kuteybe, al Imama ve al Siyasa Eserinde bu Rivayeti anlatiyor: ,,Ömer diyordu ki: Ömerin Hayatini kontröl altina alan Allaha yemin edrim ki, eger Disari gelemzseniz o Zaman bu Evi ben yakarim. Öbürler söyledi ki: Ey Ebu Hafza! Fatmada o Evin icinde dir. Ömer dediki: Fark etmez!

Al Balazuri, Ansab al Asraf Eserinde bu Rivayeti anlatiyor: ,,Hz Ebu Bekir, Hz Aliden Bey'ati istiyordu, ama Ali onu vermedi. Sonar Ömer onun Evine gitti, Fatmayi Kapinin önünde gördü, ve Fatma ona dedi ki: Sen Evimi yakmak mi istiyorsun? Ömer de dedi ki: Evet! Senin Baban getirdigi Dini kuvetlendirmek icin!"

Muhammed b. Cerir al Taberi, Tarih Eserinde bu Rivayeti anlatiyor: ,,Ömer, Hz Alinin Evine geldi. Talha, Zübeyr ve baska kisilerde Alinin Evinde idiler. Ömer bagriyordu: Ya disari cikib Hz Ebu Bekire Bey'at edeceksiniz, yoksa ben bu Evi yakip yikacagim! Hz Zübeyr bicagini cikardi. Ama bir seyden seyip yere düserek Bicaginida düsürdü. O sirada herkes üstüne firladi ve onu tutukladilar."

Simdik sevgili Kardeslerim! Bu Rivayetler Sahih mi???? Eger Sahih ise, biz bunlari nasil anlamak lazimis???? Eger Sahih degilseler, o Zaman bana Kaynaklari götüre bilecekmisiniz??

Cok önemli dir! Allah herkezden Razi olsun, Amin.

Genişletmek için tıkla ...

Şia'nın hazırladığı bu fitne kokan başlık, şia sitelerinde ve sunni sitelerin aklını karıştırmak için yayıldığı bilinmektedir.
Bu iddialara olayı iki türlü incelemek gerekmektedir:
1- Bir anlık Şia'nın dediğini doğru olduğunu farz-ı muhal kabul edelim: "Ey şia : İslamın emiri'l mûminine biat etmemek caiz midir?"
2- Ali (r.anh)'ın kahramanlıklarını anlatırkan Allah c.c. den daha fazla özellikleri vasf edersiniz. Ömer, Ali'nin evine girip , kendi hanımını aynı zamanda Rasulullahın kızını döverken, kırbaçlarken Ali sessiz mi kalıyordu da buna musade etti, böyle bir olay oldu?
Yine Şia bu olaylar olurken, Ali'nin Ömeri dövdüğü, burnunu yumrukladığı, yere serdiği iftirasıyla kendini savunmaya çalışmıştır. Ali (r.anh) madem cennetle mujdelenmiş sahabeleri dövebiliyordu da, Ebubekir'in Halifeliğe seçilmesi sırasında, neden K1 Kick Box finaline çıkmamıştır?
"Ahmed b. Muhammed b. es-Sırrî b. Yahyâ b. Ebî Dârim el-Muhaddis Ebû Bekr el-Kûfî...
Hâfız Muhammed b. Ahmed b. Hammâd el-Kûfî Onun vefat tarihini verdikten sonra şöyle dedi: 'O, ömrünün uzun bir döneminde istikamet üzereydi. Fakat ömrünün son günlerinde kendisine en çok sahabenin ayıpları (mesâlib) okunur oldu. Bir adamın Onun huzurunda: «Ömer, Fâtıma’yı tekmeledi; öyle ki Fâtıma, Muhsin’i düşürdü» şeklinde bir metin okuduğuna şâhid oldum.'
Zehebî demiştir ki: 'Bu, munker (uydurma / asılsız) bir haberdir."
(İbn Hacer, Lisânü’l-Mîzân, Ahmed b. Muhammed b. es-Sırrî b. Ebî Dârim maddesi)
"Ömrünün büyük bölümünde hâli düzgün ve istikameti üzereydi. Fakat ömrünün son döneminde yanında çoğunlukla kusur ve ayıplara dair şeyler okunurdu. Yanındaydım; bir adam Ona şu haberi okuyordu: ‘Ömer, Fâtıma’ya tekme attı; bunun sonucunda Muhsin’i düşürdü."
(İbn Hacer el-Askalânî, Lisânu’l-Mîzân, C. I, Sf: 268)

Zehebî, Mîzânu’l-İ‘tidâl’de bir râvinin biyografisini ve hakkındaki cerh-ta‘dîl bilgilerini verirken farklı nitelikteki nakillere yer verir. Bir sözün ricâl kitabında bulunması, o sözün sıhhat hükmünü kendiliğinden belirlemez. Konuşmacının “Zehebî’nin kitabında geçiyor” demesi, kaynakta bu naklin bulunması bakımından doğrudur. Fakat “Zehebî bu olayı sahih kabul ediyor” demesi, gösterilen pasajla isbatlanmış değildir.
Buradaki haber, Ömer (r.anh)’in biyografisi içerisinde verilmiş, müellifin kendi isnadıyla Ömer (r.anh)’i suçladığı bir rivayet değildir. Metin, İbn Ebî Dârim olarak tanınan Ahmed b. Muhammed b. es-Serî’nin son döneminde kendisine okunan haberlerden biri bağlamında aktarılmaktadır.
İbn Hacer’in aktardığı anlatımda şu husus özellikle önemlidir;
“Bir adamın Ona okuduğu” belirtilmektedir.
Haber, İbn Hacer tarafından bu pasajda bağımsız bir isnadla Ömer (r.anh)’e ulaştırılmamaktadır.
Bu pasajda 'Bu rivayet sahihtir' şeklinde bir hüküm bulunmamaktadır.
Dolayısıyla bu alıntı, tek başına Ömer (r.anh)’in Fâtıma (r.anha)’ya tekme attığını ve Muhsin’in bu sebeble düştüğünü ispatlamaz.
Bu iki eser rivayet/hadis mecmuası değil, cerh ve ta‘dîl (kusurlu ve yalancı râvileri tanıtan tenkid) kitablarıdır.
İbn Ebî Dârim, ömrünün sonlarında aklî melekelerini yitirmiş, Şia taassubuyla sahabeler aleyhine rivayetler uyduran bir kimse olarak kaydedilmiştir.
Bizzat İbn Hacer ve İmam Zehebî bu metni aktarırken lafzın hemen ardına «خبر منكر» (munker/asılsız haber) notunu düşmüştür. Usul ka
idesine göre: "Bir cerh kitabında bir râvinin uydurmacılığını isbat etmek için zikredilen munker bir metin, o kitabın yazarı tarafından kabul edilmiş sayılamaz; bilakis reddedilmiştir."


وزاد في الفرية فقال: إن عمر ضرب بطن فاطمة يوم البيعة حتى ألقت الجنين من بطنها، وكان يصيح: احرقوا دارها بمن فيها، وما كان في الدار غير علي وفاطمة والحسن والحسين

“Yalana/iftiraya bir şey daha ekleyerek şöyle dedi: Ömer, biat günü Fâtıma’nın karnına vurdu; bunun sonucunda Fâtıma karnındaki cenini düşürdü. Ömer de ‘İçindekilerle birlikte evini yakın!’ diye bağırıyordu. O evde Ali, Fâtıma, Hasan ve Huseyin’den başka kimse yoktu.”

(Muhammed b. Abdulkerîm eş-Şehristânî, el-Milel ve’n-Nihal, C. I, Sf: 57)

et/book_content/b/7798/57?

"[Mutezilî fırka lideri İbrâhim en-Nazzâm] dedi ki: 'Ömer biat günü Fâtıma'nın karnına vurdu, öyle ki Fâtıma karnındaki cenini düşürdü. Ve Ömer: «İçindekilerle beraber evini yakın!» diye bağırıyordu. Oysa evde Ali, Fâtıma, Hasan ve Huseyin'den başkası yoktu.'"
(Şehristânî, el-Milel ve’n-Nihal, en-Nazzâmiyye Fırkası kısmı)

Şehristânî bu ifadeyi Ehl-i Sünnet’in veya tarihin bir tesbiti olarak değil; bid‘at ehli sayılan İbrâhim en-Nazzâm’ın Ehl-i Sünnet dairesinden çıkan sapkın iddialarını sergilemek ve Onu tekzib etmek için nakletmiştir. Bu metin isnadsızdır (senetsizdir) ve Nazzâm’ın şahsi bir iddiası olarak fırkalar kitabında yer almıştır. Usulde senetsiz hasım iddiaları huccet kabul edilmez!
"Medâinî'den; O Mesleme b. Muhârib'den; O Suleymân et-Teymî'den ve İbn Avn'dan rivayet ettiğine göre;
Ebû Bekir, biat almak üzere Ali'ye haber gönderdi. O biat etmeyince Ömer elinde bir meşale/ateş koru ile geldi.
Fâtıma Onu kapıda karşıladı ve dedi ki: 'Ey Hattâb'ın oğlu! Kapımı üzerime yakacak mısın?'
Ömer dedi ki: 'Evet! Bu, babanın getirdiği dini daha da kuvvetlendirir.'"
(Belâzurî, Ensâbu’l-Eşrâf, C. I, Sf: 586)
Bu rivayetin senedinde yer alan Suleymân et-Teymî ve Abdullah b. Avn , hadise vuku bulduğunda henüz dünyaya dahi gelmemişlerdi. Hadiseyi bizzat gören sahabeden kimin naklettiği senedde zikredilmemiştir. Senedinde sahabe ravisi bulunmayan ve doğrudan 100 yıldan fazla zaman sonra gelen tâbiîn/tebe-i tâbiîn tarafından aktarılan bu haber usulen mursel ve munkatı‘dır (kopuktur); delil teşkil etmez.
Metnin kendisinde dahi kapının yakıldığı, içeriye girildiği, Fâtıma (r.anha)’nın darbedildiği veya çocuğun düştüğü yazmamaktadır. Yalnızca biat disiplinini sağlamak adına yapılmış sert bir uyarının diyaloğu geçmektedir.
Şii kaynaklarında;
"...Bir adam Onu tekmeledi ve kapıyı üzerine itti, böylece Onun kaburgasını kırdı ve karnındaki cenini Muhsin'i düşürdü..."
(Tabersî, el-İhticâc, C. I, Sf: 83)
Tabersî’nin el-İhticâc adlı eseri hicri 6. asırda yazılmıştır. Müellif kitabının girişinde rivayetlerin çoğunu senedsiz (mursel) olarak aldığını açıkça belirtir. Olayla müellif arasında 500 yıldan fazla zaman vardır ve isnad zinciri bulunmamaktadır.
Ehl-i Beyt'in reisi ve cesaretiyle maruf Ali (r.anh)’nin hazır bulunduğu bir ortamda eşine saldırılmasına, darbedilmesine ve çocuğunun öldürülmesine tepkisiz kalması aklen, örfen ve şer‘an mümkün değildir.

Ali (r.anh), iddia edilen bu hadiseden sonra Ömer (r.anh)'in halifeliği boyunca Ona başkadılık ve danışmanlık yapmış; kızı Ummu Gulsum (r.anha)'ü Ömer (r.anh) ile nikahlamış ve diğer hanımlarından doğan çocuklarına Ebû Bekir ile Ömer isimlerini vermiştir. Eğer bu rivayetler doğru olsaydı, katil veya zalim olarak görülen bir şahısla akrabalık kurulması ve onun isminin evlatlara verilmesi söz konusu olamazdı.
İddia edilen darb, yangın ve çocuk düşürme sahneleri Ehl-i Sünnet hadis metodolojisine göre kesintisiz ve güvenilir tek bir senede dahi sahib değildir; rivayetler senet yönünden mevzû (uydurma), cerh mecmualarındaki kayıtlar yönünden munker, metin tenkidi açısından ise bâtıldır. Konuşmacının zikrettiği Sunni rical alimleri bu anlatıyı tasdik etmek için değil, tam aksine bunu yayan ravilerin yalancılığını tescillemek için kitablarına almıştır.

Bir iddianın Sunnî bir eserde bulunması ile Sunnî muhaddisler tarafından sahih kabul edilmesi farklı şeylerdir.
İbn Hâcer ve Zehebî’ye yapılan atıflar bu ayrımı ortadan kaldırmaz. Şehristânî’ye yapılan atıf ise Onun eleştirel bağlamda kullandığı ifadeyi göz ardı ettiği için daha belirgin bir bağlam problemine sahibdir.
Belâzurî’nin evin yakılması tehdidiyle ilgili haberini de, fiziksel saldırı ve Muhsin’in düşmesi iddialarından ayrı ele almak gerekir.

Şii Ebû Mansûr Ahmed b. Ali b. Ebî Tâlib et-Tabersî'nin eserine bakacak olursak;
“Bunun üzerine Kunfuz ve beraberindekiler izin almaksızın içeri daldılar. Ali kılıcına yöneldi; fakat Onlar kendisinden önce davranıp kılıçlarından bazılarını ele geçirdiler, sonra kalabalıklaşarak Onu yakaladılar ve boynuna siyah bir ip geçirdiler.
Fâtıma, kocasının önüne geçerek kapının yanında Onların arasına girdi. Bunun üzerine Kunfuz Onun koluna kamçıyla vurdu. Kunfuz’un vurmasından dolayı kolunda, bileziğe benzer bir iz kaldı.
Bunun üzerine Ebû Bekir, Kunfuz'a, ‘Ona vur!’ diye haber gönderdi. Kunfuz, Onu evinin kapısının pervazına doğru sıkıştırdı ve itti; bunun üzerine yan tarafından bir kaburgasını kırdı ve karnındaki ceninini düşürdü. Bunun ardından hastalığı sebebiyle yatağa düştü ve bundan dolayı şehid olarak vefat edinceye kadar böyle kaldı.”
(Ebû Mansûr Ahmed b. Ali b. Ebî Tâlib et-Tabersî, el İhticâc alâ Ehli'l-Licâc, C. 1, Sf: 109)

el-İhticâc pasajının fiziksel saldırıyı gerçekleştiren kişi olarak açıkça zikrettiği isim Kunfuz'dur. “Ömer, Fâtıma'ya tekme attı, kaburgasını kırdı ve Muhsin'i düşürdü.” şeklinde bu pasajı el-İhticâc'a dayandırması doğru değildir. el-İhticâc'daki bu pasajda tekme atan kişi Ömer olarak gösterilmiyor; Künfuz olarak gösteriliyor.
el-İhticâc'ın kendi mukaddimesinde kitab hakkındaki önemli açıklama şöyledir;
وكتاب الاحتجاج وإن كان أكثر أخباره مراسيل لكنه من الكتب المعروفة...
“el-İhticâc kitabı, her ne kadar haberlerinin çoğu mürsel olsa da, tanınmış kitaplardan biridir...”
Yani eser sahibi, kitabındaki haberlerin büyük bölümünde klasik hadis kitablarındaki gibi tam isnad vermediğini kendisi ifade ediyor.
Bu olayda da el-İhticâc metninin hemen başında: “Bana falanca, Ondan falanca, Ondan falanca rivayet etti...” şeklinde muttasıl bir hadis senedi bulunmuyor. Bu nedenle Hadis usûlü bakımından el-İhticâc, senedi muttasıl sahih hadis şeklinde bir hüküm kuramayız. Daha doğru ifade: “el-İhticâc'da senedsiz/mursel olarak böyle bir haber nakledilmiştir.”
el-İhticâc'ın bu bölümü Suleym b. Kays'ın kitabındaki uzun rivayetle bağlantılıdır.
Nitekim Şii eser Bihâru'l-Envâr bunu açıkça رواه الطبرسي في الاحتجاج ... عن سليم بن قيس şeklinde Suleym b. Kays'a bağlamaktadır.

بحار الأنوار - العلامة المجلسي - ج ٢٨ - الصفحة ٢٨٣

قراءة كتاب بحار الأنوار - العلامة المجلسي - ج ٢٨ - الصفحة ٢٨٣ PDF الله (صلى الله عليه وآله) (1). وقال الجوهري: الظلة بالضم كهيئة الصفة، وقال: السجادة أثر السجود في الجبهة، وقال شمر إزاره تشميرا رفعه، يقال شمر عن ساقه، وشمر في أمره أي خف أقول: أريد هنا أنه كان يرى من ظاهر حاله الاهتمام بالعبادة،...

almntqim.com

Ayrıca Kitâb Suleym b. Kays'ın neşrinde de el-İhticâc'daki metnin aynı bölümünün dipnotta el-İhticâc ile karşılaştırıldığı görülüyor.


Şiî ricâl açısından Süleym b. Kays problemi mevcuddur!
Burada mesele daha da ilginç. İbnu'l-Gadâirî Arabça nakledilen hüküm ;
أبان بن أبي عياش ... ضعيف، لا يلتفت إليه، وينسب أصحابنا وضع كتاب سليم بن قيس إليه
“Ebân b. Ebî Ayyaş... zayıftır; Ona itibar edilmez. Ashabımız, Suleym b. Kays kitabının uydurulmasını Ona nisbet etmektedir.”
Bu değerlendirme Şiî ricâl literatüründe mevcuddur.

كتاب الضعفاء: أبان بن أبي عياش

اقرأ أحاديث أبان بن أبي عياش من كتاب كتاب الضعفاء.

thaqalayn.com

Dahası, İbnu'l-Gadâirî'nin kitabın kendisi hakkında da çok ağır bir değerlendirmesi nakledilir;
والكتاب موضوع لا مرية فيه “Kitab şubhesiz uydurmadır.”
Ve bunu kitabın içinde gördüğü tarihî ve metinsel problemlerle ilişkilendirir.

https://almntqim.com/%D9%A3%D9%A0%D9%A0%D9%A0_%D9%85%D8%B9%D8%AC%D9%85-%D8%B1%D8%AC%D8%A7%D9%84-%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%AF%D9%8A%D8%AB-%D8%A7%D9%84%D8%B3%D9%8A%D8%AF-%D8%A7%D9%84%D8%AE%D9%88%D8%A6%D9%8A-%D8%AC-9/%D9%A2%D9%A2%D9%A8_%D8%A7%D9%84%D8%B5%D9%81%D8%AD%D8%A9/%D9%A5%D9%A4%D9%A0%D9%A1-%D8%B3%D9%84%D9%8A%D9%85-%D8%A8%D9%86-%D9%82%D9%8A%D8%B3-%D8%A7%D9%84%D9%87%D9%84%D8%A7%D9%84%D9%8A

Dolayısıyla burada çok önemli bir sonuç var; Bu rivayetin dayandığı Suleym b. Kays kitabının kendisi, Şiî ricâl âlimlerinin tamamının üzerinde ittifak ettiği sahih bir kitab değildir.
Bununla birlikte Seyyid Ebü'l-Kâsım el-Hûî, Mûcem Ricâli'l-Hadîs'te Suleym b. Kays meselesini uzun uzun tartışıyor.
Hûî, kitabın bütünüyle uydurma olduğu sonucunu kabul etmiyor ve ;
وعلى ذلك فلا وجه لدعوى وضع كتاب سليم بن قيس أصلا
“Buna göre Suleym b. Kays kitabının aslından itibaren uydurma olduğu iddiası için bir gerekçe yoktur.” demektedir. Fakat bu, kitabtaki her rivayetin sahih olduğu anlamına gelmiyor.
https://almntqim.com/٣٠٠٠_معجم-رجال-الحديث-السيد-الخوئي-ج-٩/٢٣٥_الصفحةسليمان-مولى-طربال-٩-٣٠٦

Şeyh Müfîd'in değerlendirmesi daha da önemli hale geliyor;
“Ancak bu kitab güvenilir değildir. İçine karıştırmalar ve tedlisler girmiştir. Bu sebeble dindar kimsenin, Onun içindeki her şeyle amel etmekten ve kitabın bütününe dayanarak rivayetlerini taklid etmekten kaçınması gerekir. Kitabın içerdiği hadislerde hangisinin sahih, hangisinin fasid olduğunu kendisine açıklamaları için âlimlere başvurmalıdır.”
(Şeyh el-Mufîd'in Tashîhu İ‘tikâdâti'l-İmâmiyye)

Sunni kaynaklarında mesele;
Âişe رضي الله عنها yoluyla gelen sahih rivayette, Fâtıma'nın Ebû Bekir'e miras meselesi için başvurduğu,
Ebû Bekir'in Rasulullah ﷺ'in: لا نورث، ما تركنا صدقة “Biz miras bırakmayız; bıraktığımız şey sadakadır.” (Buhârî , Hadis no: 4240) hadisine dayanarak malı vermediği; bunun üzerine Fâtıma'nın Ebû Bekir'e kırıldığı ve vefatına kadar Onunla konuşmadığı anlatılıyor. Ayrıca Ali'nin daha sonra Ebû Bekir'le görüşüp meseleleri konuştuğu aktarılıyor. Kapının kırılması, Fâtıma'ya vurulması, kaburgasının kırılması, Muhsin'in düşürülmesi gibi uydurmalar yoktur.


Ömer (r.anh)'ın Rasulullahın (s.a.v.)'in kızı aynı zamanda Damadı Ali'nin hanımı olan Fatıma'yı öldürdü iddiası; Rasulullah'ın (s.a.v) hanımı Aişe'ye zina isnadında bulunan Şia'nın bir başka iftirasıdır! Ehli sunnet ; Ömer'in mescidde namaz kıldırırken şehid eden Mecusi köle el Lu'lu ye Şiadır demekten Allah'a (c.c.) sığınır!


Hulasatu'l Kavl; “Bu olay Şiî kaynaklarda hiç yok” demek yanlış; fakat “Sunnî hadis kaynaklarında sahih senetle sabittir” demek de gösterilen delillerle doğru değildir. el-İhticâc'daki rivayet ise sened bakımından sahih bir hadis olarak sunulamaz.
Şia, Ehli sunnetin hiç bir sahih hadis (kutubi sitte, Buhari, Muslim vb) kitabına itibar etmez, kabul etmez. Hal böyle iken, işine geldiği zaman ehli sunnet kitablarında, farklı sebeblerle geçen en kucuk ayrıntıları iftira atıp karalayarak ya da yazarın hangi maksatla yazdığına dikkat etmeden sadece o bölümü alarak , sanki ehli sunnetin alimlerinin bile , Sapık şia gibi Ömer (r.anh), Ebubekir'in (r.anh) Fatıma ve Ali'ye zulmettikleri , bunların aslen cennet değil cehennemle mujdelendiklerine inandırmaktır. Şia sapkın anlayışı halbuki , İman etmeyen Ebu Talib'i çoktan cennete sokmuşlardır bile!

!sLaM4eVeR;123289' Alıntı:

Şia; Hz. Ömer ile İblis'i aynı kefeye koydular
Londra'daki Suudi Arabistan Büyükelçiliği önünde gösteri yapan Şiiler Hz. Ömer ile İblis'i aynı kefeye koydu.

Kuveytli Şii Yasir El-Habib öncülüğünde İngiliz başkentinde gösteri yapan bir grup Şii, Mekke ve Medine'nin Birleşmiş Milletler gözetimine terkedilmesini istedi.

Suudi Arabistan aleyhine sloganlar atan grup, Hz. Ömer'i Şeytan, Firavun ve Nemrud ile aynı kefeye koyan pankartlar açtı.

Pankartta sağ tarafa "Adem, İbrahim, Musa, Muhamed, Fatıma, Ali, Hüseyin, Kazım ve Mehdi" yazan Şii göstericiler, bu isimlerin karşılarına da sırasıyla "İblis, Nemrud, Firavun, Ebu Süfyan, Muaviye, Yezid, Harun ve El-Suud" yazdılar.

Bir başka pankartta ise "Allah katiline lanet etsin ey Fatıma" yazdığı görüldü. Şiiler, Hz. Ömer'in Hz. Fatıma'yı karnındaki cenini düşürene kadar dövdüğünü ve Hz. Fatıma'nın bu nedenle hayatını kaybettiğini öne sürüyor. Iraklı Şii düşünür Ahmed El-Katib gibi bazı Şiiler ise bu tür rivayetlerin asılsız ve hurafe olduğunu söylüyor.

Resme dikkatle bakarsanız muvaye r.a ve ömer r.a iblisin grubunda diğer tarafda ise peygamberimiz hz.muhammed s.a fatima r.a ali r.a huseyin r.a mehdi a.s var

Genişletmek için tıkla ...

Selamun aleykum,

2 gün evvel oruç halindeyken hiç istenmeyen durumlar olmakla beraber yapılan yaptırımlar şu şekildedir.

- Yasin Bala Al Hanafi nickli üyenin banı açılmakla beraber avatarı silinmiştir. Ayrıca Yasin bundan sonra açacağın konularda şiilerden getirdiğin delilleri tek tek yazman koşulu ile forumda soru açabileceksin. Örneğin, buhari, müslim gibi sahih kaynaklardan bir rivayet getiriliyorsa kaynak belirtme zorunluluğu getirilmiştir. Bunu yapmakda zor değil, şiiler size bir şey aktarırsa onlara bu sözün ehli sünnettin hangi muteber kitabında geçtiğini sorarsan zaten size gelen birçok soru başlamadan önü kesilir, delille gelen soruları buraya aktarmanda ise sorun yoktur.

-Tevhid Dini nickli üye sitemizden süresiz banlanmıştır.

Ne yazıkki şu ramazanın son günlerinde oruçluyken kardeşlerimiz öfkelerine yenilip hakarete varan sözler sarf etmekte. Bu özel günleri müslümanlara hakaret etmekden çok nasıl hayırlı güzel ibadet geçiririm derdinde olursak hayr olur inşAllah.

Bu ve benzeri kardeşlere forumda olsun reel yaşamda olsun kendi fikirleriyle örtüşmeyen durumlarda vs öfke durumlarında öfkelerine yenilmemeleri için bir kaç nasihat etmek istiyorum.

"O takva sahipleri ki bollukta ve darlıkta Allah için harcarlar, öfkelerini yutarlar ve insanları affederler. Allah da böyle güzel davranışta bulunanları sever." (Âl-i İmrân 3/134)

Resûlullah -sallallâhu aleyhi ve sellem-, huzurunda birbirine söven iki kişiden birinin yüzünde öfke hali belirince şöyle buyurdu:

"Ben bir söz biliyorum, eğer şu adam bunu söylerse öfkesi geçer. Bu söz, eûzu billahi mine'ş-şeytanirracîm: kovulmuş şeytandan Allah'a sığınırım, cümlesidir. " (Buhârî, Edeb, 76; Ebû Dâvûd, Edeb, 3) Ayrıca Efendimiz'in Ümmü Seleme annemize öğrettiği,

"Ey Nebî olan Muhammed'in Rabbi Allahım! Günahlarımı bağışla ve kalbimin öfkesini gider" (İbn-i Hanbel, VI, 302) mealindeki duâsı da gazap ateşinden kurtulmanın çarelerindendir.

"Gazap şeytandandır. Şeytan da ateşten yaratılmıştır. Ateş, ancak su ile söndürülür. Biriniz kızdığı zaman abdest alsın. " (Ebû Dâvûd, Edeb, 3) buyurmak suretiyle öfke ateşinin de abdestle söndürüleceğini belirtmiştir.


Hz. Peygamber -sallallâhu aleyhi ve sellem- ise gazaplandığında nefsine hâkim olan kimseyi gerçek pehlivan olarak tanımlamış (Buhâri, Edeb, 76) ve özellikle gazabını yenen kimselerin cennette elde edecekleri bir takım nimetlerin müjdesini vermiştir. (Ebû Dâvûd, Edeb, 3)


"Biriniz öfkelendiğinde sussun" buyurmuştur. (İbn-i Hanbel, I, 239) Zira basit bir sebeple öfkelenen kişinin, gazap hâlinde hezeyanda bulunması durumunda umulmadık sonuçların ortaya çıkması mümkündür. Hz. Peygamber -sallallâhu aleyhi ve sellem-, huzurunda Hz. Ebû Bekir'e hakaret eden birisine karşı onun bir süre ses çıkarmamasından hoşnut kalmış, daha sonra aynı şekilde karşılık vermesi üzerine oradan ayrılmak istemişti. Bilahare Hz. Ebû Bekir, yaptığının yanlış olup olmadığını sorunca Efendimiz -sallallâhu aleyhi ve sellem-, şöyle buyurmuştur:

"Doğrusu sustuğun vakit senin adına o kişiye cevap veren bir melek vardı. Ancak aynı şekilde sen de karşılık vermeye başlayınca melek gitti, yerine şeytan geldi. Şeytanın geldiği yerde ben bulunamam." (İbn-i Hanbel, II, 436)

Allah hepimizi ıslah etsin, bazılarının beni sevmiyor olması, ramazanın son günlerinde oruçluyken forumda açıktan hakaret ve küfre varan sözleri yazması hoş değil.

Allah cc hatalarımızı affetin, bizlere doğruyu doğru olarak versin ve o doğrularla amel edecek güç kuvvet ve öfke anında nefsimize yenilmeyip Kendisine yaraşır şekilde kul olabilmemizi nasip etsin.

Selametle.