Kısa ve net söyleyeyim: “acıdım, yardım için” gerekçesiyle geçici olarak köpeği himaye etmek ile ev içinde sürekli beslemek aynı şey değildir.
Yardım ve merhamet maksadıyla (zaruret / ihtiyaç)
Yaralı, aç, susuz, hasta bir köpeğe yardım etmek, Tedavi ettirene kadar korumak, Sokakta ölmek üzereyken geçici olarak barındırmak vb.
Câzdir, hatta sevabdır.
Rasûlullah ﷺ buyurur: “Her canlı için yapılan iyilikte ecir vardır.”
(Sahih-i Buhari)
Ayrıca susuz köpeğe su veren günahkâr kadının afvedildiği hadisi meşhurdur. Ama önemli kayıt; Bu yardım zaruret süresiyle sınırlıdır. İyileşince veya uygun bir yer bulununca evden çıkarılır.
Ev içinde sürekli beslemek (hobi, alışkanlık, sevme, süs)
Bu kısım caiz değildir. Çünkü:
a) Melekler girmez
Rasûlullah ﷺ buyurur: “İçinde köpek bulunan eve melekler girmez.”
(Sahih-i Buhari; Sahih-i Muslim)
b) Amelden sevab eksilir
“Kim köpek beslerse, her gün amelinden bir kırat eksilir.”
(Sahih-i Buhari)
c) Necaset ;
Köpeğin ağzı, salyası necis kabul edilmiştir.
Ev ortamında bu, namaz ve temizlik açısından sürekli sıkıntı doğurur.
İstisna olan durumlar (evde değil, dışarıda)
Şu maksadlarla evin dışında beslemek caiz görülmüştür: Çoban köpeği, Tarla / bahçe bekçisi, Güvenlik (zaruret varsa)
Bunlar “ihtiyaç” kapsamında değerlendirilir, keyif ve süs değil.
Hulasatu'l Kelam;
“Acıdım, yardım için” geçici ve zaruret kadar: Câiz / sevab
“Alıştım, sevdim, evimde dursun” sürekli: Câiz değil
Merhamet ayrı, ev düzeni ve şer‘î sınırlar ayrıdır.