Gariplik..
Evet.çocukluğumuzda çok dinledik.Tercihimiz artık müziksiz söyleyenlerden yana olmalı.
uqhtiler madem konu açıldı sizin daha iyi anlayacağınızı ve çözüm olacağınızı düşünerek bir derdimi paylaşmak istiyorum...Yakın zamanda bir hanımla tanıştık. Açık, kot giyinen biri. Benim geçmişte bilmeyip, burda öğrendiğim herşeyi biliyor ve inanıyordu. Çevremde tanıdığım diğer tesettürlü kadınlara kıyasla ona olan sevgim daha fazla oldu bu yüzden.
Bu arada tesettürü de istiyor ama kendini hazır hissetmiyormuş. Bu "hazır hissetmeme" duygusunu üzerinden atması için Allah yardım etsin ona diye dua ediyorum. Kısaca gördüklerimiz her zaman gerçekleri yansıtmıyor. Tesettüre bakıp imanlı sanıyorsun, ama yanılabiliyorsun. Açık görüp imandan uzak sanıyorsun, ama yine yanılabiliyorsun.
uqhtiler madem konu açıldı sizin daha iyi anlayacağınızı ve çözüm olacağınızı düşünerek bir derdimi paylaşmak istiyorum...
konu öz be öz kızkardeşim,
mevzu ise kendini hazır hissedememe,
biz babasız büyüdük uqhtiler,
bize hiç İslamı hakkı ile anlatacak bir büyüğümüz olmadı başımızda,
ben bile İslamı rabbimin rahmeti sayesinde öğrendim, öğrendiğim günden beridir de annem ve kız kardeşime anlatıyorum...
ama kızkardeşim hep hazır olmadığını söylüyor,
ben de anlatıyorum bol bol ama,
anlasada bi türlü eyleme geçemiyor,
üniverte birinci sınıfta şuan uzun zaman önce genel bir konferansa beraber gittik onunla,
orada çarşaflı peçeli hanımların yanına oturdu,
bende erkekler tarafına,
çıkışda nasıl dediim böyle bir derneğe veya cemaate girebilir ortamını değiştirerek uyum sağlayabilirsin...
Ama kesin olarak reddetti ve bir daha böyle yerlerde olmak istemediğini söyledi,
neden dedim?
onlar dedi hakkı ile örtünmüşler başarmışlar,
hatta banada çok i davrandılar, ama dedi ben vicdan azabı çektim çıkıp gitmemek için zor tuttum kendimi dedi..
uzun zamandır da konuşmak istemiyor bu konuyu..
Dua edin inşeAllah...
ama artık bu konuları konuşmayı bile reddediyor...Vicdan azabı olması çok güzel. Bu amacına iyice yakınlaştığını gösteriyor bence. Kardeşinin sadece ilk adımı atmaya ihtiyacı var. İlk adım.. Tesettüre girip, insanların içine çıkacağı ilk gün, ilk an.. Bugüne kadar alıştığı düzeni bozan, kendinin yeni halini ilan edeceği ilk an.. Korkutan genelde budur ve sadece o günü, o anı atlatması kafidir. Çünkü bir defa tesettürünü ilan ederse, inançlı biri, Allah'ın izniyle bir daha geri atmaz. İkinci günden itibaren tüm korkuları uçup gider inşallah.
Sadece zor da olsa nefsini zaptedip, tesettürüne bürünsün ve insanların içine çıksın. Gerisi kolay olur inşallah..

ama artık bu konuları konuşmayı bile reddediyor...
üniversitedeki arkadaşlarıda hep açık,
yani öyle bir durumdayım ki,
konuşsam benden soğuyor,
konuşmasak daha çok arkadaşlarına özenerek giyiniyor...
o na rol model olacak biri gerektiğini düşünüyorum...
çünkü benimde İslam ile tanışmam öyle olmuştu.
rabbim onu öyle bir insan ile karşılaştırsın.
Tekfircilere kızıpta İslami/tevhidi yaşamyanları hor görmek ironi gibi bir şey sanki. Gidip hangi içki içen adama davet yaptık? Hangi İddia bayisine gidip Allah'tan korkun dedik?
Pes etmeyin...uqhtiler madem konu açıldı sizin daha iyi anlayacağınızı ve çözüm olacağınızı düşünerek bir derdimi paylaşmak istiyorum...
konu öz be öz kızkardeşim,
mevzu ise kendini hazır hissedememe,
biz babasız büyüdük uqhtiler,
bize hiç İslamı hakkı ile anlatacak bir büyüğümüz olmadı başımızda,
ben bile İslamı rabbimin rahmeti sayesinde öğrendim, öğrendiğim günden beridir de annem ve kız kardeşime anlatıyorum...
ama kızkardeşim hep hazır olmadığını söylüyor,
ben de anlatıyorum bol bol ama,
anlasada bi türlü eyleme geçemiyor,
üniverte birinci sınıfta şuan uzun zaman önce genel bir konferansa beraber gittik onunla,
orada çarşaflı peçeli hanımların yanına oturdu,
bende erkekler tarafına,
çıkışda nasıl dediim böyle bir derneğe veya cemaate girebilir ortamını değiştirerek uyum sağlayabilirsin...
Ama kesin olarak reddetti ve bir daha böyle yerlerde olmak istemediğini söyledi,
neden dedim?
onlar dedi hakkı ile örtünmüşler başarmışlar,
hatta banada çok i davrandılar, ama dedi ben vicdan azabı çektim çıkıp gitmemek için zor tuttum kendimi dedi..
uzun zamandır da konuşmak istemiyor bu konuyu..
Dua edin inşeAllah...
Ah Ortam, Ortam çok önemliama artık bu konuları konuşmayı bile reddediyor...
üniversitedeki arkadaşlarıda hep açık,
yani öyle bir durumdayım ki,
konuşsam benden soğuyor,
konuşmasak daha çok arkadaşlarına özenerek giyiniyor...
o na rol model olacak biri gerektiğini düşünüyorum...
çünkü benimde İslam ile tanışmam öyle olmuştu.
rabbim onu öyle bir insan ile karşılaştırsın.
uqhtiler madem konu açıldı sizin daha iyi anlayacağınızı ve çözüm olacağınızı düşünerek bir derdimi paylaşmak istiyorum...
konu öz be öz kızkardeşim,
mevzu ise kendini hazır hissedememe,
biz babasız büyüdük uqhtiler,
bize hiç İslamı hakkı ile anlatacak bir büyüğümüz olmadı başımızda,
ben bile İslamı rabbimin rahmeti sayesinde öğrendim, öğrendiğim günden beridir de annem ve kız kardeşime anlatıyorum...
ama kızkardeşim hep hazır olmadığını söylüyor,
ben de anlatıyorum bol bol ama,
anlasada bi türlü eyleme geçemiyor,
üniverte birinci sınıfta şuan uzun zaman önce genel bir konferansa beraber gittik onunla,
orada çarşaflı peçeli hanımların yanına oturdu,
bende erkekler tarafına,
çıkışda nasıl dediim böyle bir derneğe veya cemaate girebilir ortamını değiştirerek uyum sağlayabilirsin...
Ama kesin olarak reddetti ve bir daha böyle yerlerde olmak istemediğini söyledi,
neden dedim?
onlar dedi hakkı ile örtünmüşler başarmışlar,
hatta banada çok i davrandılar, ama dedi ben vicdan azabı çektim çıkıp gitmemek için zor tuttum kendimi dedi..
uzun zamandır da konuşmak istemiyor bu konuyu..
Dua edin inşeAllah...

