Başkalarının yangınını uzaktan izlerken kendi sobanın başında ısınmak, sonra bir gün o sobanın içinde bir parça köz bile olmadığını fark etmek…
Bu gibi şeyleri gördüğümde herhalde benim hiç derdim yokmuş gibi geliyor. Nasıl geniş imkanlar dahilinde yaşadığımı ve ne kadar az şükrettiğimi anlıyorum ama işte insan; nankör ve çabuk unutan.