Ammar bin Yâsir (r.a), arkadaşları kendisini beklerken onların yanlarına geldi.
Ey Emir! Geciktin, dediler. O da:
Dikkat edin, ben size bir hadis anlatacağım: Öncekilerden sizin bir kardeşiniz vardı ki O Musa (a.s)’dır. O:
Ey Rabbim! Sana en sevgili olan kulunu bana bildir, dedi. ALLAH:
Niçin? diye sorunca:
Senden dolayı onu seveyim, diye cevap verdi. ALLAH:
Yakında yeryüzünün bir tarafında bana ibadet eden bir adam senin karşına çıkacak. Onun bir kardeşi yeryüzünün
diğer tarafındadır; kendisini tanımadığı halde onu işitir. Ona bir bela isabet edince, sanki kendisine isabet etmiş gibi
olur. Ona bir diken batsa sanki kendisine batmış gibi olur. Onu, ancak benim için sever. İşte bu, kullarımdan bana en
sevgili olanıdır, buyurdu. Sonra Musa (a.s):
Ey Rabbim! İnsanları yarattın sonra onlardan bazılarını ateşe koydun? dedi. Bunun üzerine ALLAH:
Ey Musa! Bir ekin ek, diye vahyetti. Musa (a.s) ekin ekti, suladı, ona özen gösterdi. Nihayet hasat edip harman etti. ALLAH:
Ekinin ne oldu ey Musa? diye sordu. O da:
Kaldırdım, cevabını verdi. ALLAH:
Ondan geriye ne bıraktın? diye sordu.
Hiçbir işe yaramayan kısmını bıraktım, cevabını verdi. ALLAH da:
Elbette Ben de ateşe kendisinde hiçbir hayır olmayan, hiçbir işe yaramayan kimseleri atacağım, buyurdu.” (Kitabu’z-Zühd ve’r-Rekaik/Abdullah ibni Mübarek 351.)
