T
Çevrimdışı
Arkadaşlar, Allah'ın selamı üzerinize olsun. Size hayatımda yaşadığım bir dönüm noktası hakkında fikir danışmak istiyorum.
Küçükken çoğu çocuk gibi camilere gittim, sonra cemaat yurtlarında Kur'an okumayı öğrendim, sureler ezberledim. Dini bilen bir çocuktum. Ergenliğe girince, 12-15 yaş arası, çok fena şirke düştüm; Allah'ı inkâr ettim, Allah'a küfür ettim, zina yaptım. İlk alkolümü 14 yaşında içtim, boyum büyük olduğu için alabiliyordum. Çok gün, çok ay cünüp gezdim, hatta yönelimim bile kaydı.
Sonra birden içimdeki boşluğu hissettim ve yaptıklarımı birer birer azaltmaya başladım. Artık ne alkol içiyorum, ne küfür ediyorum, ne de inkâr ediyorum.
Kur'an'ı meal olarak hiç okumadım, din konusunda çok fazla kitap da okumadım. Ama bir anda kader kavramını öğrendiğimi fark ettim; bazı dini terimleri, araştırma yapmadığım halde biliyormuşum sanki fabrikasyon kafamın içindeymiş ve farkedilmeyi bekliyormuş. Fırsat oldukça YouTube'da ACM gibi kanalları takip ettikçe bunu fark ettim ve garipsedim ben bunları bir yerde okumadım dedim kendi kendime.
Hayatımda yaşadığım, Allah'a kızdığım, haddimi aştığım o dönemlerin bana hep bir şeyler kazandırdığını sonradan fark ettim; beni güçlendirdi. Güçlenmek istemiştim ve Allah bana zorluklar verdi özgüvensizlik ayrılıklar değersiz hissetmeler beni o konulara düşürdü ve bunların arasında bağıntı kurup kişisel gelişimime fayda sağladı
Özellikle son 4-5 aydır Allah'ın bana hiç beklenmedik şekilde bir şeyler lütfettiğini hissediyorum. Mesela cebimde param kalmamıştı, ne yapsam diye düşünürken ailem gece yürüyüşünde çöpün kenarında PS2 oyunları buldu. Ben onları sattım, cebime bir miktar para geçti, ihtiyaçlarımı giderdim. Tablete ihtiyacım vardı; Letgo'dan 5 bin liraya, sırf ekranı çatlak diye, 15 bin liralık bir tablet denk getirdim. Ders çalışıyorum ve gerçekten buna ihtiyacım varmış.
Şu an 18 yaşıma gireceğim ve sınava hazırlanıyorum. Kendi başıma çok vakit geçiriyorum. Bu süreçte Allah'ın varlığını üzerimde gerçekten hissetmeye başladım; sanki O'nu somut olarak hissediyor gibiyim. Bana "her şeye rağmen seni seviyorum, sana güveniyorum, pes etme" diyor gibi ve beni teşvik edecek şeyler çıkarıyor önüme.
Bazen kendimi birilerine açamıyorum, dilim düğümleniyor, aptallaşıyorum. Bunu garipsiyorum, "burada bir nokta var" diyorum. Mesela ailemin gözüne girmemem gereken, onların gözünde büyümemem gereken, bilgi sahibi olduğum konularda bile dilim düğümleniyor. Sanırım Allah benim dışarıya açılmamı istiyor; ailem beni kollarsa dışarıya açılamayacak biri mi olurum diye düşünüyorum.
Gün boyu evdeyim, kendi başımayım, ders çalışıyorum. Artık namazı hayatıma eklemek istiyorum. Bunu nasıl yapabilirim, bana yardım eder misiniz? Kur'an meali okumak istiyorum. Sınav bitince Arapça öğrenmeye koyulacağım.
Allah'ın bana verdiği bu şansı nasıl değerlendirmeliyim? Fazla mı abartıyorum, yoksa Allah'ın bana verdiği potansiyel, gerçekten ortalama biri olduğumda beni eksiye düşürüp ortalama üstü olmam için mi güç veriyor?
Bu tarz şeyleri birilerine açmalı mıyım yoksa kendime mi saklamalıyım
Küçükken çoğu çocuk gibi camilere gittim, sonra cemaat yurtlarında Kur'an okumayı öğrendim, sureler ezberledim. Dini bilen bir çocuktum. Ergenliğe girince, 12-15 yaş arası, çok fena şirke düştüm; Allah'ı inkâr ettim, Allah'a küfür ettim, zina yaptım. İlk alkolümü 14 yaşında içtim, boyum büyük olduğu için alabiliyordum. Çok gün, çok ay cünüp gezdim, hatta yönelimim bile kaydı.
Sonra birden içimdeki boşluğu hissettim ve yaptıklarımı birer birer azaltmaya başladım. Artık ne alkol içiyorum, ne küfür ediyorum, ne de inkâr ediyorum.
Kur'an'ı meal olarak hiç okumadım, din konusunda çok fazla kitap da okumadım. Ama bir anda kader kavramını öğrendiğimi fark ettim; bazı dini terimleri, araştırma yapmadığım halde biliyormuşum sanki fabrikasyon kafamın içindeymiş ve farkedilmeyi bekliyormuş. Fırsat oldukça YouTube'da ACM gibi kanalları takip ettikçe bunu fark ettim ve garipsedim ben bunları bir yerde okumadım dedim kendi kendime.
Hayatımda yaşadığım, Allah'a kızdığım, haddimi aştığım o dönemlerin bana hep bir şeyler kazandırdığını sonradan fark ettim; beni güçlendirdi. Güçlenmek istemiştim ve Allah bana zorluklar verdi özgüvensizlik ayrılıklar değersiz hissetmeler beni o konulara düşürdü ve bunların arasında bağıntı kurup kişisel gelişimime fayda sağladı
Özellikle son 4-5 aydır Allah'ın bana hiç beklenmedik şekilde bir şeyler lütfettiğini hissediyorum. Mesela cebimde param kalmamıştı, ne yapsam diye düşünürken ailem gece yürüyüşünde çöpün kenarında PS2 oyunları buldu. Ben onları sattım, cebime bir miktar para geçti, ihtiyaçlarımı giderdim. Tablete ihtiyacım vardı; Letgo'dan 5 bin liraya, sırf ekranı çatlak diye, 15 bin liralık bir tablet denk getirdim. Ders çalışıyorum ve gerçekten buna ihtiyacım varmış.
Şu an 18 yaşıma gireceğim ve sınava hazırlanıyorum. Kendi başıma çok vakit geçiriyorum. Bu süreçte Allah'ın varlığını üzerimde gerçekten hissetmeye başladım; sanki O'nu somut olarak hissediyor gibiyim. Bana "her şeye rağmen seni seviyorum, sana güveniyorum, pes etme" diyor gibi ve beni teşvik edecek şeyler çıkarıyor önüme.
Bazen kendimi birilerine açamıyorum, dilim düğümleniyor, aptallaşıyorum. Bunu garipsiyorum, "burada bir nokta var" diyorum. Mesela ailemin gözüne girmemem gereken, onların gözünde büyümemem gereken, bilgi sahibi olduğum konularda bile dilim düğümleniyor. Sanırım Allah benim dışarıya açılmamı istiyor; ailem beni kollarsa dışarıya açılamayacak biri mi olurum diye düşünüyorum.
Gün boyu evdeyim, kendi başımayım, ders çalışıyorum. Artık namazı hayatıma eklemek istiyorum. Bunu nasıl yapabilirim, bana yardım eder misiniz? Kur'an meali okumak istiyorum. Sınav bitince Arapça öğrenmeye koyulacağım.
Allah'ın bana verdiği bu şansı nasıl değerlendirmeliyim? Fazla mı abartıyorum, yoksa Allah'ın bana verdiği potansiyel, gerçekten ortalama biri olduğumda beni eksiye düşürüp ortalama üstü olmam için mi güç veriyor?
Bu tarz şeyleri birilerine açmalı mıyım yoksa kendime mi saklamalıyım
