Çevrimdışı
“Bu dünyada hiç kimseye güvenip dayanma. Çünkü insanın kendi gölgesi bile karanlıkta onu terk eder.”
Ibn Teymiyye
Mecmûʿu’l-Fetâvâ 10. cilt, 80. sayfa
İbn Teymiyye rahimehullah’ın bu sözü, zahirde “güvensizlik” gibi görünse de hakikatte kalbi mahluktan koparıp Halık’a bağlayan derin bir tevhid dersidir.
İnsan, fıtratı gereği dayanacak bir şey arar çünkü yapısı gereği aciz bir varlıktır ve bunu zaman zaman kendine itiraf etmekten korkar tutunacak dal arar tamda bu modern zamanın dünyasında bu dayanak; insanlar, ilişkiler, kariyer, hatta kendi gücümüz zannedilir. Fakat bu söz, bütün bu sahte dayanakları bir anda yıkar: “Kendi gölgen bile seni terk eder.” Gölge, insana en yakın olan şeydir. Senden kopmaz gibi görünür. Ama karanlık bastığında yok olur. İşte insan da böyledir: bugün yanında olan, yarın seni terk edebilir. Bu, insanların kötü olduğu için değil; onların da aciz, fani ve sınırlı olduğu içindir. İnsan bu gerçek karşısında Alemlerin Rabbi Olan ALLAH'a teslim olmak zorundadır en sağlam liman odur.
Kur’an bizlere bu hakikati açıkça bildirir:
“Eğer Allah sana bir zarar dokundurursa, onu O’ndan başka giderecek yoktur.” (En’am 17)
Bu sözün özü şudur: Güvenilecek zat yalnız Allah’tır.
İnsanlara güvenmek değil, onlara itimat bağlamak hatadır. Sebeplere sarılmak sünnettir; fakat kalbi sebeplere bağlamak şirke giden bir kapıdır.
Ibn Teymiyye
Mecmûʿu’l-Fetâvâ 10. cilt, 80. sayfa
İbn Teymiyye rahimehullah’ın bu sözü, zahirde “güvensizlik” gibi görünse de hakikatte kalbi mahluktan koparıp Halık’a bağlayan derin bir tevhid dersidir.
İnsan, fıtratı gereği dayanacak bir şey arar çünkü yapısı gereği aciz bir varlıktır ve bunu zaman zaman kendine itiraf etmekten korkar tutunacak dal arar tamda bu modern zamanın dünyasında bu dayanak; insanlar, ilişkiler, kariyer, hatta kendi gücümüz zannedilir. Fakat bu söz, bütün bu sahte dayanakları bir anda yıkar: “Kendi gölgen bile seni terk eder.” Gölge, insana en yakın olan şeydir. Senden kopmaz gibi görünür. Ama karanlık bastığında yok olur. İşte insan da böyledir: bugün yanında olan, yarın seni terk edebilir. Bu, insanların kötü olduğu için değil; onların da aciz, fani ve sınırlı olduğu içindir. İnsan bu gerçek karşısında Alemlerin Rabbi Olan ALLAH'a teslim olmak zorundadır en sağlam liman odur.
Kur’an bizlere bu hakikati açıkça bildirir:
“Eğer Allah sana bir zarar dokundurursa, onu O’ndan başka giderecek yoktur.” (En’am 17)
Bu sözün özü şudur: Güvenilecek zat yalnız Allah’tır.
İnsanlara güvenmek değil, onlara itimat bağlamak hatadır. Sebeplere sarılmak sünnettir; fakat kalbi sebeplere bağlamak şirke giden bir kapıdır.
- Elin sebeplerde olacak,
- Kalbin yalnız Allah’a dayanacaktır.
Günümüzün insanının en büyük hastalığı, kalbini insanlara bağlamasıdır. Birinin sözüyle yükselir, onun tavrıyla yıkılır. Oysa müminin kalbi böyle dalgalanmaz. Çünkü o bilir ki insanlar değişir, şartlar değişir; fakat Allah değişmez.
Gölge metaforu burada kalbi titreten bir ikazdır:
Sen kendine bile tam sahip değilsin; gölgen bile senden bağımsız hareket eder. Öyleyse nasıl olur da kalbini bir kula teslim edersin?
Tevekkül ise bu hakikatin zirvesidir. Tevekkül, sebepleri terk etmek değil; sebeplerin arkasındaki Kudret’i görmektir. Bir işin için çalışırsın, insanlarla ilişki kurarsın; ama kalbinde şu kesinlik olur:
“Sonucu veren yalnız Allah’tır.”
Kalbin hastalığı çoğu zaman yanlış bağlanmaktır günümüzde bir çok insan bu hatayı bile bile düşmektedir. Kalp, hakka değil mahluka bağlandığında korku, kaygı ve kırılma artar. Fakat Allah’a bağlandığında sarsılmaz bir itminan doğar.
Son düzenleme:
