Çevrimdışı
Şeyhülislam İbn Teymiyye - el-Vâbilü's-Sayyib (s. 110)
Şeyhulİslâm’ın bu sözü açıkça kalplerin hakikatini ortaya koymakta; çümkü kulun değeri, içinde bulunduğu halin zahiri rahatlığıyla değil, o halin onu Rabbine yaklaştırıp yaklaştırmamasıyla ölçülür. Allah-u Teala Kur’an’da “Belki yalvarırlar diye onları sıkıntı ile yakaladık” buyurur; bu da gösteriyor ki bela çoğu zaman bir rahmet kapısıdır.
İnsan modern çağda nimeti yalnızca konfor, para, başarı ve haz ile tanımlamaya başlamıştır; oysa bu nimetler kalbi gaflete sürüklüyorsa hakikatte birer istidrac yani yavaş yavaş helake götüren tuzaktır. Buna karşılık kayıp, hastalık, yalnızlık veya başarısızlık gibi görülen şeyler kalpte kırılma oluşturur, kibri söker, kulun acziyetini hatırlatır ve onu dua, tevbe ve teslimiyete sevk ederse işte o zaman en büyük nimete dönüşür.
Allah-u Teala katında makbul olan kalbin halidir; dilin zikri, kalbin huzuru ve kulun Rabbine yönelişidir. Bugün insanın en büyük hastalığı unutkanlıktır; Rabbini, ölümünü ve hesabını unutmasıdır. Eğer bir nimet seni bu unutkanlığa sürüklüyorsa o nimet zahiren parlak olsa da hakikatte zarardır. Fakat bir musibet seni ibadete,zkre,secdeye götürüyorsa o musibet rahmettir.
Bu yüzden akıllı kimse nimetin çokluğuna değil, onun kalbine ne yaptığına bakar; şükür mü doğuruyor yoksa gaflet mi? Aynı şekilde bela geldiğinde de şekline değil sonucuna bakar; sabır ve yakınlık mı getiriyor yoksa isyan mı? Hakiki ölçü budur ve bu ölçüyü kaybeden kimse dünyayı kazansa da aslında kaybetmiştir
